تب دنگی
Dengue fever
تب دنگی یک عفونت ویروسی است که توسط پشه‌های ایدس انتقال می‌یابد که بیشتر در روز نیش می‌زنند. در افغانستان، شیوع آن در ولایات شرقی مانند ننگرهار، بیشتر در تابستان و خزان، گزارش شده است. بیشتر اشخاص در حدود یک هفته صحت‌یاب می‌شوند، اما تعداد کمی به دنگی شدید همراه با خونریزی و شوک مبتلا می‌شوند که به تداوی در شفاخانه ضرورت دارد.
علایم
- تب بلند ناگهانی
- سردردی شدید و درد پشت چشم‌ها
- درد شدید عضلات و مفاصل
- دلبدی و استفراغ
- دانه‌های پوستی چند روز پس از شروع تب
- علایم خطر: درد شکم، استفراغ مکرر، خونریزی بیره یا بینی، مواد غایطه سیاه، خستگی شدید
علت‌ها
- ویروس دنگی
- نیش پشه‌های آلوده ایدس، بیشتر در روز
- پشه‌ها در آب پاک ایستاده در ظرف‌ها، تایرها و گلدان‌ها تخم‌گذاری می‌کنند
- عفونت دوم دنگی خطر مریضی شدید را بیشتر می‌کند
جلوگیری
- ظرف‌هایی که در اطراف خانه آب جمع می‌کنند را هر هفته خالی، پوشیده یا دور کنید
- از دوای دافع پشه استفاده کنید و در روز لباس آستین‌دراز بپوشید
- از جالی کلکین و پشه‌خانه استفاده کنید، حتی برای خواب روز
- شخص مریض را زیر پشه‌خانه نگه دارید تا پشه‌ها ویروس را انتقال ندهند
تداوی
- دوای مشخصی برای ویروس دنگی وجود ندارد
- استراحت کنید و مایعات زیاد، از جمله او‌آر‌اس، بنوشید
- تنها پاراسیتامول برای تب و درد
- اسپرین، ایبوپروفن، دیکلوفناک یا دیگر دواهای ضد التهاب غیر استروییدی نخورید، چون خونریزی را زیاد می‌کنند
- آزمایش خون و تداوی در شفاخانه در صورت علایم خطر یا دنگی شدید
- بدون داکتر دواهای نسخه‌ای یا پیچکاری را شروع نکنید
پرسش‌های معمول
چرا برای دنگی نباید ایبوپروفن بخورم؟
ایبوپروفن، اسپرین و دواهای ضد درد مشابه می‌توانند خطر خونریزی را در دنگی بیشتر کنند. تنها پاراسیتامول را به اندازه درست استفاده کنید، مگر اینکه داکتر چیز دیگری بگوید.
آیا پایین آمدن تب نشانه بهتر شدن است؟
همیشه نه. در دنگی، خطرناک‌ترین زمان اکثراً وقتی است که تب پایین می‌آید، حدود روز ۳ تا ۷. متوجه علایم خطر باشید و اگر ظاهر شدند به شفاخانه بروید.